Jul 02

Este álbum demuestra de manera ejemplar la fuerza expresiva de la simplicidad. Una línea blanca dibujada con tiza por un niño divide en dos mitades la página. En el lado izquierdo se sienta el niño, satisfecho porque ha dibujado los límites de su casa. En el lado derecho un caracol, un árbol, la lluvia o un conejo se empeñan en traspasar la línea, que es reparada una y otra vez por el niño, cada vez más enfadado.
De pronto otro niño se acerca . Se para . Observa la línea y se da la vuelta, dejando al pequeño muy satisfecho… tan sólo por un momento, justo lo que tarda en darse cuenta de que a su alrededor sólo hay vacío. Así que decide borrar la línea y correr en busca de un nuevo amigo con el que jugar.
Casi sin palabras, con la sencillez y claridad de una tira cómica, se nos cuenta una historia tan simple o tan compleja como la mirada y la mente del lector sea capaz de elaborar.
Escrito e ilustrado por: Jérôme Ruillier
Editorial: Juventud
Jun 29

“Un día alegre, de súpeto, unha araña gorda e fea… brincou desde o ceo para aterrar no meu corpo. A descarada, primeiro explorou unha deda do meu pé, avultada coma un kiwi…”
A araña vai percorrendo o corpo enteiro da meniña, o xeonllo, o embigo, os peitos… nun xogo de exploración e coñecemento a través dos seus sentidos: o tacto da súa pel, a forma e as cores das froitas, as texturas..
A composición fotográfica en combinación cun texto moi medido e de gran beleza logra transmitir ó lector (ou oínte) unha experiencia sensorial chea de tenrura e ledicia, pensada para seres compartida .
É, na nosa opinión, un deses álbumes que debería ter unha longa vida, xa que é ideal para ler en voz alta a nenos moi pequenos, axudándose das imaxes e tamén para que sexan os nenos sós os que o manexen ó seu xeito antes de que saiban ler . Como primeira lectura ou para traballar co libro nunha clase . E, por suposto, como agasallo a futuros pais e nais. Moi fermoso.

Escrito por : Fran Alonso
Con fotografías de: Manuel G. Vicente
Editorial: Kalandraka
Jun 17

El número de primavera de la revista BLOC está dedicado a los abecedarios ilustrados. Han reunido a 27 ilustradores y han creado su propio abecedario en el que cada letra corresponde a la inicial de un personaje de la literatura infantil : Alicia, Konrad, Mowgli… así hasta completar el alfabeto. Cada una de las letras va acompañada de la reflexión de un escritor sobre el personaje o sobre el creador del mismo. Completa el número un reportaje dedicado al autor gallego Juan Farias y la habitual sección de reseñas literarias, en esta ocasión también centrada en distintas propuestas de abecedarios ilustrados.
Con éste son ya tres números, con los que la revista ha conseguido hacerse con un espacio propio dentro del mundo de las publicaciones dedicadas a la literatura infantil y lo ha hecho otorgando a la ilustración el papel que se merece, un papel que está logrando que a la literatura infantil se la juzgue y valore por sus propios méritos o fallos y no como si fuese la hermana pequeña de la literatura con mayúsculas.
BLOC se ha impuesto unos estrictos criterios de calidad que son ya un sello de identidad: textos e ilustraciones originales, diseño y presentación tan esmerados que cuidan hasta el tacto del papel con el que se edita y la vocación clara de superar localismos y modas para sacar a la luz números sin fecha de caducidad destinados a competir sin pudor con cualquier buen libro por un hueco en nuestras estanterías.

En la L de Lobo: “…siempre le venció la zorra y, alguna vez, tres cerdos, siete cabritos y una niña de caperuza colorada.”
www.revistabloc.es
Jun 16

E dunha recomendación a outra. Desta vez foi unha cliente, profe nun instituto, quen falando das dificultades na selección de literatura xuvenil, á marxe das modas de cada momento, aconsellounos este libro. É unha historia pequena, sinxela, que fala de como espertamos a algunhas das emocións máis intensas da vida, á introspección, á soidade . A primeira vez que sentimos que podemos compartir algo moi íntimo cunha persoa especial. O noso primeiro bico. A primeira vez que namoramos.
Ela, nos dixo, acostuma a lelo na clase e as nenas suspiran e os nenos fanse os duros, coma se nada tivese cambiado. Fala dun rapaz que xoga a un xogo solitario: con coidado de non mancala atrapa na boca unha bolboreta e goza coa sensación de tela dentro revoando, pensa que é a sensación máis marabillosa do mundo ata que unha rapaza á que trata de aprenderlle o seu xogo pídelle que llela pase, de boca a boca e, cando o fai, descobre outra sensación aínda máis incrible, a de ter un milleiro de bolboretas voándolle por dentro.
Delicado o texto e delicada a ilustración coma delicada é a emoción que reproduce, imposible de esquecer por máis que pasen anos por riba de nós.
Escrito por: Xabier P. Docampo
Ilustrado por: Xosé Cobas
Editorial: Everest
Jun 13

Es éste un libro que nos había pasado desapercibido hasta que leímos la reseña que realiza Daniel González en su blog “Bienvenidos a la fiesta”, que despertó nuestra curiosidad y nos animó a leerlo . Lo leímos, nos reímos y ahora lo recomendamos. Nos cuenta la historia de Liam, un niño de 12 años que en el momento de comenzar la novela se encuentra perdido en el espacio junto con otros cuatro niños, a bordo de un cohete cuya trayectoria se ha desviado de la prevista por un fallo en el control de la nave. Pero, ¿cómo ha llegado a esa situación?, deduce Liam que sus lectores nos preguntaremos. Pues, para empezar, siendo desproporcionadamente alto, inusualmente barbudo y con una inteligencia considerable, lo que unido a su destreza con los juegos en línea (es un elfo nocturno con poderes curativos altamente desarrollados en World of Warcraft), su manejo del Draxworld (el programa gps incorporado a su móvil, réplica exacta del de su padre que es taxista) y su pasión por los parques de atracciones, le han llevado a hacerse pasar con éxito por el padre de su compañera de clase, Florida, a la que ha logrado convencer, usando hábilmente la obsesión de la niña por las personas famosas y echando mano del libro de autoayuda “Habla con tu hijo adolescente” que su propio padre tiene en la mesilla de noche, para que colabore en el engaño a fin de poder probar la mayor atracción nunca vista : el cohete “Infinitas Posibilidades” .
La novela, todo un canto a la paternidad, es realmente divertida para cualquier lector sin importar su edad. Está bien escrita, sin concesiones hacia el público al que supuestamente va dirigida pero sin perderlo de vista en ningún momento. Pone en entredicho muchos de los “valores” del mundo adulto, sin idealizar la adolescencia y consigue ser tierna sin caer en la ñoñería. Muy recomendable para hijos con padres y padres con hijos.
Escrita por: Frank Cottrell Boyce
Editorial: SM
Jun 07

Un viento cálido procedente de África ha llegado a Quimbamba, trayendo consigo ese calorcito que estábamos deseando; aromas, como el del mijo al molerse; sonidos y música; historias, cuentos y leyendas; dibujos y telas con los que podemos enseñar a nuestros niños una realidad, la africana, que está llena de colores y música, de tradición y creatividad y de alegría, mucha alegría. El viento se llama Kambakids y está gobernado por Inma y Moumouni, que lo impulsaron desde Burkina Faso, pasando por Barcelona, hasta nosotras y transformaron nuestros escaparates con sus fantásticos diseños.
Podeis conocer este interesante proyecto en su página (www.kambakids.com).

May 25

En Quimbamba dedicamos el mes de Abril y parte del mes de Mayo a la poesía y para ello, entre otras cosas, elaboramos una pequeña guía con nuestras recomendaciones , pensando en facilitar a los padres y madres que nos visitan una selección de buenos libros para que los niños comiencen a adentrarse en la poesía, convencidas de que para ellos es mucho más sencillo de lo que a veces se piensa jugar y disfrutar con las rimas, las canciones, los juegos de palabras, las adivinanzas… familiarizándose de esta forma con el lenguaje poético. Un lenguaje que permite ahondar como pocos en la expresión de emociones, sentimientos o experiencias que se transforman y nos transforman a lo largo de nuestra vida y que, aunque no todos somos capaces de convertir en palabras, casi todos, si tenemos oportunidad, somos capaces de reconocer en las palabras de otros, a veces muy alejados de nosotros mismos en el tiempo o en el espacio.
Hacer la selección fue, sin embargo, muy difícil, porque se escribe (e ilustra) muy buena poesía para niños y a la labor que realizan unas pocas editoriales españolas hay que añadir la que se puede descubrir si se vuelve la mirada hacia Hispanoamérica . De ahí que inevitablemente nuestra lista no refleje ni de lejos la variedad y calidad de lo que se publica, como siempre son sólo libros que a nosotras nos gustaron y nos gusta compartir. Seguimos descubriendo todos los días libros, autores, editoriales y proyectos que esperamos seguir teniendo ocasión de recomendar.
Si pulsas en la pestaña Libros de poesía puedes ver nuestra selección.
En la foto de abajo están Alba y Cristina leyendo el “revuelto de versos” que hicieron los niños con la ayuda de Iria , poetisa y monitora en nuestro taller de poesía.

May 19
Se eu fose quen de escribir ou ilustrar un libro tan pensado e traballado como “El libro negro de los colores” creo que, por riba de calqueira premio, parabén ou eloxio que se me fixese, quixera que alguén lera, pensara, interpretara e recreara o meu traballo do xeito en que o fixeron, por exemplo, os alumnos de quinto e sexto de primaria do CEIP JOSÉ CORNIDE SAAVEDRA en A Coruña.
Se máis aló do disfrute coa súa lectura e contemplación, as autoras querían con esta obra mover á reflexión, velaí vai un exemplo de cómo, alomenos neste caso, cumpriron con creces.
Moito mellor do que charla, película, ou exemplo ningún que se lles poidera amosar tería conseguido, estas nenas e nenos deron atopado dentro deles mesmos un xeito de expresar a vivencia das cores sen utilizar o sentido da vista, experimentando así unha das experiencias máis enriquecedoras que se poden vivir coa lectura: o descubrimento dunha nova perspectiva dende a que interpretar o que nos rodea .
¿Será así , mirando para dentro, como poderemos comprender, ós que parecen ser diferentes de nós?
E ¿será así, mirando para dentro, como han de atopar os nosos nenos unha mirada nova coa que entender e cambiar este mundo que lles deixamos?
¿Poderán axudarlles nesta tarefa os libros? Neso están algúns e algunhas.

Máis en http://anosabiblio.blogspot.com/
Recent Comments