OS AMIGOS DE QUIMBAMBA

Libraría Add comments

Hai uns días recibimos na libraría un agasallo moi especial. A  nosa amiga Alba xa nos contara, moi fachendosa, que o seu pai escribía poesías e ambos  trouxeron un poema escrito especialmente para nos:

Para a Libraría Quimbamba, habilitadoras da beleza.

 

Quem entra aqui descalça a sua percepção:

Uma chama sem fim abre as janelas dormidas,

Invadindo a cidade com o seu pequeno infinito

Mentres ocupamos o lugar certo dos sonhos.

Boa é a viagem deste desaprender o medo

Até sermos casa da música primeira do sol:

Moramos na vibração deste cântico ilimitado,

Bem cercano à nossa definitiva mutação em

Amantes das ilhas libertadas por cada livro.

Alba, que está aprendendo a facer trenzas e practica cando pode nas nosas bonecas, ten pensado ser unha perruqueira-poeta e nos pensamos que cos pais que ten ha ser o que ela queira ser. Para nos é difícil explicar o agradecemento que sentimos hacia persoas coma este “aprendiz de pai” que dende o principio e case sen coñecernos establecen con nos unha complicidade tan especial . É de verdade un dos praceres inesperados deste humilde oficio de libreiras. Grazas.

Outros poemas de Ramiro Torres:  aquí

One Response to “OS AMIGOS DE QUIMBAMBA”

  1. Aprendiz de pai Says:

    Muitíssimas graças. Sinto rubor ao ver o texto aqui: em todo caso, este poema é tão vosso como de quem o queira ler: é so uma pequena compensação por tudo o que fazedes, especialmente nestes tempos tão, digamos, turbulentos.
    Saúde e adiante, libertadoras.

Leave a Reply

WP Theme & Icons by N.Design Studio
Entries RSS Comments RSS Log in