MALVADO CONEJITO

Reseñas No Comments »

001

El conejo antes conocido por Copo de Algodón y ahora por “Malvado Conejito” ha huído de casa de sus padres, dejando una carta para ambos en la que explica los motivos de su fuga y su decisión de unirse a sus nuevos mejores amigos, “los conejos del infierno”. La carta esté repleta de hechos espeluznantes: malvado conejito se ha perforado una oreja, nunca se lava los bigotes y se desvela todas las noches. Pero quizás la realidad no sea tan terrible y la narración de Copo de Algodón sólo pretenda que sus padres comprendan que puede haber cosas mucho peores que, por ejemplo, un boletín con malas notas.

Como  todos los libros que conocemos fruto de la relación entre la escritora y el ilustrador, éste es un álbum divertido que narra con humor, ternura y sin pretensiones una historia sencilla, cercana a los problemas cotidianos a los que se enfrentan los niños, con los que conecta con suma facilidad. 

Escrito por: Jeanne Willis

Ilustrado por: Tony Ross

Editorial: Océano

KEMBO

Novidades 2 Comments »

Kembo_Página_1_Imagen_0003

Kembo es un magnífico león africano. Ya se sabe, el rey de la selva: majestuoso, poderoso, fiero, aterrador y….¡vegetariano!.  Claro que esto último lo desconocen sus víctimas ; las mujeres Babalunga, el jefe de los Kamolongos, un clérigo inglés y su hija de apostolado por África, o el viejo y orgulloso coronel francés; todos ellos objetivos predilectos de las bromas de Kembo, que lo único que pretende es divertirse un poco en esa selva tan aburrida. Hartos de pasar miedo deciden contratar a un famoso explorador americano, cazador de leones y protagonista de un buen número de películas de aventuras.  Joe Toscana, que así se llama el cazador, consigue, tras múltiples intentos, atrapar a Kembo y vendérselo al Circo Medrano, donde el león conocerá una realidad muy distinta a la de la selva africana; pero Kembo es un león de recursos y pronto se hará cargo de su nueva situación, de una forma que no revelaremos. Tan sólo  una pequeña  pista : ¿conocen al famosísimo león de la metro?.

Una historia llena de guiños al cine de aventuras clásico; con trasatlánticos, músicos de jazz, jóvenes damiselas, aguerridos exploradores, predicadores, coroneles de punta en blanco en plena selva y, por supuesto, toda la magia del circo, cuando el circo era un gran espectáculo.

Con este este peculiar homenaje a una década, la de los años 30 del siglo XX, en su visión más romántica y cinematográfica, se inicia Carlos Pérez en la literatura infantil (al menos hasta donde nosotras sabemos) y lo hace utilizando como herramienta principal el humor, en una narración muy cuidada pero que no pierde de vista ni por un momento el público al que va dirigida. Le acompaña un ilustrador al que se reconoce de inmediato nada más echarle un vistazo a la portada y cuyas características ilustraciones de corte geométrico , también plenas de sentido del humor, se avienen de maravilla con la historia.  Hablamos por supuesto de Miguel Calatayud, último Premio Nacional de Ilustración ( del que recientemente  Kalandraka reeditó el “Libro de las M`Alicias”, con texto de Miquel Obiols, dándonos la oportunidad de descubrir esa pequeña joya a los que no la conocíamos).

Los dos autores y la editorial apuestan una vez más por el álbum ilustrado para una franja de edad ( a partir de los 10 años) que da mucho juego, pero  a la que desafortunadamente cuesta bastante hacer llegar este tipo de propuestas; quizás porque el libro ilustrado se sigue asociando a  prelectores y primeros lectores y no acabamos de comprender que las imágenes también requieren de una lectura activa que es necesario educar para dotarla de profundidad y capacidad crítica;  incomprensión ésta que no deja de ser paradójica en una cultura tan marcada por lo visual como es la nuestra.

003

Escrito por: Carlos Pérez

Ilustrado por: Miguel Calatayud

Editorial: Kalandraka

CONTACONTOS

Libraría No Comments »

JUANA 2

Este sábado tivemos en Quimbamba un contacontos que para nós foi algo especial; e foino porque quen viu contar os contos é  realmente especial. De todas as persoas ás que estamos en verdade agradecidas (e afortunadamente son xa un bo feixe delas), Juana ocupa sen dúbida o primeiro posto na lista. Hai moitas razóns para elo; o cariño que nos amosou dende o primeiro momento, o “chute” de enerxía que supón para nós cada vez que ven visitarnos, a súa xenerosidade en transmitir o que sabe (e sabe moito) ou o seu impagable e desinteresado labor de difusión, entre outras.

JUANA 1

Pero tamén foi especial porque Juana, sentada nunha cadeira e coa única axuda da súa voz, engaiolounos a todos, nenos e maiores. E toda esa maxia sae da súa experiencia como mestra , de anos  compartindo cos seus alumnos a paixón polos libros.

Case todos gardamos no noso interior un oco, pequeniño pero intacto ó longo do tempo , para un mestre ou unha mestra que deixou en nós a súa pegada. Coñecendo a Juana estamos seguras de que ela ten plantado unha semente en moitos nenos e nenas e que esa semente agromará neles dun ou doutro xeito, e sabémolo porque comparte con eses mestres que recordamos unha calidade discreta e pouco común: é unha persoa inspiradora.

JUANA 3

Coma sempre o noso agradecemento a todos os que viñeron pasar a mañá do sábado con nós (e grazas a Ramiro polas fotos).

OS MIL BRANCOS DOS ESQUIMÓS

Reseñas No Comments »

ESQUIMOS ESQUIMO¦ü 03 ESQUIMO¦ü 07

No ano 2008 cando OQO publicara o libro ” Quen levou a lúa?” xa  chamaran  a nosa atención as ilustracións de Madalena Matoso á que ata ese momento non coñeciamos, a pesares de ser unha das mais importantes ilustradoras portuguesas. O ano seguinte conseguíu no seu país o 13º Premio Nacional de Ilustraçao polo seu libro “A charada bicharada”e nos ùltimos meses colaborou con OQO neste  que agora recomendamos e tamén  con Kalandraka facendo as ilustracións de “Ovelliña dame lá”.

En Portugal forma parte  xunto con Isabel Minhós, coautora do libro, do equipo da magnífica editorial Planeta Tangerina, que na sùa páxina describe deste xeito o seu labor editorial: “Cada edição do Planeta Tangerina é preparada com os cuidados de uma fornada antiga de pão: recolhemos o cereal, apenas quando se encontra maduro; trituramos no moinho, em pedra que moa fininho para não passarem impurezas; e depois amassamos e voltamos a amassar, de mangas bem arregaçadas (e mãos sempre lavadas). Após um longo e quente repouso, tendemos pequenas bolas que vão a cozer em forno de lenha. Mais tarde, desfolhamos devagar cada exemplar, saboreando todo o miolo ainda fumegante…” Así que diante dalgúns dos seus libros unha pode  exclamar Mmm…! , e con iso dicilo todo.

E a mesma expresión  serve perfectamente para  o que agora temos entre as mans e que nos leva de viaxe  polo  país dos  Inuit da man dun pequeno esquimó. É un mundo dun branco infinito, pero sempre diferente : o branco das folerpas, o branco azul da auga, o branco da noite. Os ollos do neno transforman a aparente monotonía dunha paisaxe inmensa , sen árbores, sen montañas, sen vexetación,  nunha explosión de luz e cor. O mesmo fai a ilustradora que, usando tan só  anaquiños de papel, crea para nós unha colorista representación da vida cotiá do neno protagonista.

No blog de planeta tangerina pódense ver algunhas das fotos nas que se inspiraron as autoras cando estaban a traballar no libro e que son en verdade, como elas mesmas din, fascinantes: aqui.

Escrito por: Isabel Minhós Martíns

Ilustrado por: Madalena Matoso

Editorial: OQO

LOS VIAJES DE OLGA

Reseñas No Comments »

Olga-cast_1_1[1]

” De noche en sus sueños lirondos

Olga se va de viajes mayores

a través del bosque de árboles redondos

al País de los Círculos de Colores”

Así comienza el viaje nocturno y onírico de Olga a través de mundos tan divertidos como absurdos: el País de los Círculos, donde están prohibidos los cuadrados; el País de los Angulos Miles, donde nada curvo se permite; el País de los Colores Rojos, donde todo ha de ser de ese color o el País Cabeza Abajo en donde sólo se permite una postura.

Cada uno de esos países tiene una serie de leyes severas que hay que cumplir a rajatabla y en cada uno de ellos pretenden someter a la niña a una adaptación forzosa a la que Olga se resiste por sistema, hasta que encuentra una forma de salir disparada hacia el mundo siguiente… saltando de mundo en mundo hasta acabar de nuevo en el  País de la Cama, que es el lugar donde todo se permite y todo puede ocurrir.

Olga, en sus sueños, representa la libertad y el sentido común en un mundo regido por normas absurdas que sólo tienen sentido para sus fanáticos habitantes , algo con lo que muchas niñas y niños se sentirán identificados, pero además representa la autoestima y la valentía  de seguir siendo ella misma por encima de todo, incluso cuando eso implica entrar en conflicto con los valores que los mayores tratan de imponerle.

Escrito con mucho sentido del humor, en verso y con una estructura repetitiva también en el dibujo, que combina el color y la acumulación de detalles en las escenas que transcurren en los distintos países, con la simplicidad de los bocetos en blanco y negro en las páginas de transición, es un libro muy divertido y que invita a la lectura en voz alta.

Editorial : Takatuka

Escrito por: Paul Maar

Ilustrado por: Eva Muggenthaler

 

A NENA E O GRILO

Novidades No Comments »

cuberta-NENA-E-GRILO5-(web)[1]

Este libro transcurre nun país  que non todo o mundo recoñece: “…O País das apertas no ten fronteiras, pero cabe na imaxinación de calquera. Alí vive un principiño que debeu escapar dalgún libro, un grilo cantareiro e unha nena máxica, transparente coma unha pompa de xabón, que, cando soña, enche o aire de risas e misterios”. 

Neste país pasan cousas extrañas, como  que un grilo e unha nena se fagan amigos, que os animais rompan a bailar, que  a nena saia da barriga dun volcán , que a xente se entenda aínda que fale diferente, que anden todos ó revés… É un país feito de historias, de cancións, de música, de contos, de debuxos.. Anda todo mesturado, pero enténdese moi ben e disfrútase  moito.

Os textos e a música son de Magín Blanco acompañado  polas voces de Uxía Senlle, Guadi Galego, a Asociación Folque infantil ou Ugía Pedreira  entre outros. As ilustracións, usando a técnica do collage, son  de Iván Prieto.

O coidado posto tanto na parte estética coma na musical fai que ,sendo un disco-libro perfecto para os pequenos xa que para eles está pensado e deseñado, poida ser disfrutado unha e outra vez polos maiores (e non hai dúbida de que os discos para nenos teñen que ser de ida e volta e volta a empezar… unha vez e outra vez máis). Esa é a gran vantaxe de ser publicado por unha editorial que sabe e demostra que “ infantil “pode ser sinónimo de experimentación e calidade.

A nena e o grilo

Editorial : OQO

WP Theme & Icons by N.Design Studio
Entries RSS Comments RSS Log in