Libraría Quimbamba

Este sábado tivemos en Quimbamba un contacontos que para nós foi algo especial; e foino porque quen viu contar os contos é  realmente especial. De todas as persoas ás que estamos en verdade agradecidas (e afortunadamente son xa un bo feixe delas), Juana ocupa sen dúbida o primeiro posto na lista. Hai moitas razóns para elo; o cariño que nos amosou dende o primeiro momento, o “chute” de enerxía que supón para nós cada vez que ven visitarnos, a súa xenerosidade en transmitir o que sabe (e sabe moito) ou o seu impagable e desinteresado labor de difusión, entre outras.

Pero tamén foi especial porque Juana, sentada nunha cadeira e coa única axuda da súa voz, engaiolounos a todos, nenos e maiores. E toda esa maxia sae da súa experiencia como mestra , de anos  compartindo cos seus alumnos a paixón polos libros.

Case todos gardamos no noso interior un oco, pequeniño pero intacto ó longo do tempo , para un mestre ou unha mestra que deixou en nós a súa pegada. Coñecendo a Juana estamos seguras de que ela ten plantado unha semente en moitos nenos e nenas e que esa semente agromará neles dun ou doutro xeito, e sabémolo porque comparte con eses mestres que recordamos unha calidade discreta e pouco común: é unha persoa inspiradora.

Coma sempre o noso agradecemento a todos os que viñeron pasar a mañá do sábado con nós (e grazas a Ramiro polas fotos).

Este sábado pasamos un rato ben  divertido escoitando, contando e cantando ó ritmo dun tic-tac moi especial …

Escoitamos contos……

….cantamos as cancións que compuxo Pablo…

…escoitamos abraiados, cos ollos e as orellas ben abertas…

…bailamos o rock do porco celta..

…e quedamos moi contentas co noso libro-disco adicado.

¡Moitas grazas a Patricia e a Pablo póla súa alegría!

¡Ás mamás e papás por traeren ás nenas e nenos compartir un rato con nós!

E a todos os que co su apoio seguen facendo posible que este proxecto tan ilusionante continue a súa andaina.

E, por suposto, noraboa a Pablo Díaz e a Kalandraka pola súa impagable labor de fomento da lectura e difusión dunha cultura viva que esperamos deixe o seu pouso nos pequenos e pequenas, encha os seus soños e lles axude a medrar felices.

Xusto antes do Nadal os alumnos de primeiro curso  de diseño da Escola Superior  Marcelo Macías estiveron na libraría para presentar o seu traballo do trimestre que consistía na creación, de principio a fin,  dun libro para nenos. Para todos eles era a súa primeira experiencia como creadores de literatura infantil, mais ninguén o diría á vista dos traballos realizados,  cheos de creatividade e orixinalidade e coidados ó detalle: houbo algún feito con material de reciclaxe,  outro elaborado de xeito  artesanal coma un collage; algún plastificado para seren usado no baño; algún feito a partir dun libro usado… houbo historias prácticas, de fantasía, surrealistas… Todos e cada un deles tiña algo que o facía especial (houbo algún cliente que nos dixo que de estaren á venda  mercaríaos sen dubidalo ).

Aquí podemos ver unha pequena mostra dos traballos realizados. En total foron cinco os  libros presentados:

“Sofía empieza el cole” de Pedro Maceiras

“Las aventuras de Pipo” de Pablo Ares

“Beto y su fiesta de cumpleaños” de Marta Leira

“Las aventuras del conejo Dani” de Laura Moreira

“René vuela soñando” de René Olmo

“Leo” de Laura Costa

Tedes máis información sobre os libros e os seus autores no blog da escola.

Foi un pracer recibilos en Quimbamba , onde estivemos un bo rato falando de libros, con eles e co seu profesor Jorge Couceiro. Seguro que algún día nas nosas estanterías haberá algún libro de calqueira destes artistas.

Hai uns días recibimos na libraría un agasallo moi especial. A  nosa amiga Alba xa nos contara, moi fachendosa, que o seu pai escribía poesías e ambos  trouxeron un poema escrito especialmente para nos:

Para a Libraría Quimbamba, habilitadoras da beleza.

Quem entra aqui descalça a sua percepção:

Uma chama sem fim abre as janelas dormidas,

Invadindo a cidade com o seu pequeno infinito

Mentres ocupamos o lugar certo dos sonhos.

Boa é a viagem deste desaprender o medo

Até sermos casa da música primeira do sol:

Moramos na vibração deste cântico ilimitado,

Bem cercano à nossa definitiva mutação em

Amantes das ilhas libertadas por cada livro.

Alba, que está aprendendo a facer trenzas e practica cando pode nas nosas bonecas, ten pensado ser unha perruqueira-poeta e nos pensamos que cos pais que ten ha ser o que ela queira ser. Para nos é difícil explicar o agradecemento que sentimos hacia persoas coma este “aprendiz de pai” que dende o principio e case sen coñecernos establecen con nos unha complicidade tan especial . É de verdade un dos praceres inesperados deste humilde oficio de libreiras. Grazas.

Outros poemas de Ramiro Torres:  aquí

Marchamos de vacacións do 7 ó 24 de Agosto .

Coma Frederick  pensamos facer unha boa colleita de  palabras, cores, sonos e raios de sol e gardalos ben gardadiños para encher con eles Quimbamba durante todo o inverno. Para non esquecer a nosa misión levamos nos petos a colección de libriños para prelectores que, co ratiño de Leo Lionni como protagonista, Kalandraka publicou este verán e que seguro que será unha das nosas recomendacións nos próximos meses.

Que pasades un Agosto fantástico!

 A asociación europea “Du côte des filles” que, entre outras cousas, realiza estudios para detectar e tratar de eliminar a discriminación e os estereotipos sexistas dos álbumes ilustrados e que ten como principal impulsora a Adela Turín, creadora na década dos 70 dunha serie de historias editadas en España por Lumen e chamadas precisamente así ” A favor de las niñas”, animou dous deses contos escritos por ela mesma e ilustrados por Nella Bosnia.

No conto ”Una feliz catástrofe” xoga un papel importante o sofá, que era uns dos elementos sobre os que se lles preguntaba a nenas e nenos nun estudio que a asociación fixo na década dos 90 do pasado século : se lles presentaba un sofá grande, con orellas, diante dunha cheminea e nel un oso repantingado sen atributo ningún que o identificase cun sexo determinado e se lles preguntaba a nenas e nenos se era macho ou femia. Case con unanimidade responderon que se trataba dun oso macho e comentan as investigadoras que “…nada , nin un mono cun bebé no colo, nin un oso cun meniño sobre o bandullo, nin un cesto con cousas para facer punto, un sofá máis pequeno, un oso máis pequeno ou máis riseiro…nada, en fin, foi dabondo para que a imaxe do descanso, do pracer, fose materna ou  feminina aos ollos dos nenos”.

Como resume moi ben un dos pequenos ó que se lles preguntou :“É un papá, porque está tumbado. O sofá sempre é do papá. Vexoo nos libros.”. Haberá que confiar en que se o estudio se fixese hoxe as respostas cambiarían un pouco… ¿non?.

Para ver a animación do conto pincha na imaxe:

www.ducotedesfilles.org

Un viento cálido procedente de África ha llegado a Quimbamba, trayendo consigo ese calorcito que estábamos deseando; aromas, como el del mijo al molerse; sonidos y música; historias, cuentos y leyendas; dibujos y telas con los que podemos enseñar a nuestros niños una realidad, la africana, que está llena de colores y música, de tradición y creatividad y de alegría, mucha alegría. El viento se llama Kambakids y está gobernado por Inma y Moumouni, que lo impulsaron desde Burkina Faso, pasando por Barcelona, hasta nosotras y transformaron nuestros escaparates con sus fantásticos diseños.

Podeis conocer este interesante proyecto en su página (www.kambakids.com).

En Quimbamba dedicamos el mes de Abril y parte del mes de Mayo a la poesía y para ello, entre otras cosas, elaboramos una pequeña guía con nuestras recomendaciones , pensando en facilitar a los padres y madres que nos visitan una selección de buenos libros para que los niños comiencen a adentrarse en la poesía, convencidas de que para ellos es mucho más sencillo de lo que a veces se piensa jugar y disfrutar con las rimas, las canciones, los juegos de palabras, las adivinanzas… familiarizándose de esta forma con el lenguaje poético. Un lenguaje que permite ahondar como pocos en la expresión de emociones, sentimientos o experiencias que se transforman y nos transforman a lo largo de nuestra vida y que, aunque no todos somos capaces de convertir en palabras, casi todos, si tenemos oportunidad,  somos capaces de reconocer en las palabras de otros, a veces muy alejados de nosotros mismos en el tiempo o en el espacio.

Hacer la selección fue, sin embargo, muy difícil, porque se escribe (e ilustra) muy buena poesía para niños y a la labor que realizan unas pocas editoriales españolas hay que añadir la que se puede descubrir si se vuelve la mirada hacia Hispanoamérica . De ahí que inevitablemente nuestra lista no refleje ni de lejos la variedad y calidad de lo que se publica, como siempre son sólo libros que a nosotras nos gustaron y nos gusta compartir. Seguimos descubriendo todos los días libros, autores, editoriales y proyectos que esperamos seguir teniendo ocasión de recomendar. 

Si pulsas en la pestaña Libros de poesía puedes ver nuestra selección.

En la foto de abajo están Alba y Cristina leyendo el “revuelto de versos” que hicieron los niños con la ayuda de Iria , poetisa y monitora en nuestro taller de poesía.