OS MIL BRANCOS DOS ESQUIMÓS

Reseñas No Comments »

ESQUIMOS ESQUIMO¦ü 03 ESQUIMO¦ü 07

No ano 2008 cando OQO publicara o libro ” Quen levou a lúa?” xa  chamaran  a nosa atención as ilustracións de Madalena Matoso á que ata ese momento non coñeciamos, a pesares de ser unha das mais importantes ilustradoras portuguesas. O ano seguinte conseguíu no seu país o 13º Premio Nacional de Ilustraçao polo seu libro “A charada bicharada”e nos ùltimos meses colaborou con OQO neste  que agora recomendamos e tamén  con Kalandraka facendo as ilustracións de “Ovelliña dame lá”.

En Portugal forma parte  xunto con Isabel Minhós, coautora do libro, do equipo da magnífica editorial Planeta Tangerina, que na sùa páxina describe deste xeito o seu labor editorial: “Cada edição do Planeta Tangerina é preparada com os cuidados de uma fornada antiga de pão: recolhemos o cereal, apenas quando se encontra maduro; trituramos no moinho, em pedra que moa fininho para não passarem impurezas; e depois amassamos e voltamos a amassar, de mangas bem arregaçadas (e mãos sempre lavadas). Após um longo e quente repouso, tendemos pequenas bolas que vão a cozer em forno de lenha. Mais tarde, desfolhamos devagar cada exemplar, saboreando todo o miolo ainda fumegante…” Así que diante dalgúns dos seus libros unha pode  exclamar Mmm…! , e con iso dicilo todo.

E a mesma expresión  serve perfectamente para  o que agora temos entre as mans e que nos leva de viaxe  polo  país dos  Inuit da man dun pequeno esquimó. É un mundo dun branco infinito, pero sempre diferente : o branco das folerpas, o branco azul da auga, o branco da noite. Os ollos do neno transforman a aparente monotonía dunha paisaxe inmensa , sen árbores, sen montañas, sen vexetación,  nunha explosión de luz e cor. O mesmo fai a ilustradora que, usando tan só  anaquiños de papel, crea para nós unha colorista representación da vida cotiá do neno protagonista.

No blog de planeta tangerina pódense ver algunhas das fotos nas que se inspiraron as autoras cando estaban a traballar no libro e que son en verdade, como elas mesmas din, fascinantes: aqui.

Escrito por: Isabel Minhós Martíns

Ilustrado por: Madalena Matoso

Editorial: OQO

LOS VIAJES DE OLGA

Reseñas No Comments »

Olga-cast_1_1[1]

” De noche en sus sueños lirondos

Olga se va de viajes mayores

a través del bosque de árboles redondos

al País de los Círculos de Colores”

Así comienza el viaje nocturno y onírico de Olga a través de mundos tan divertidos como absurdos: el País de los Círculos, donde están prohibidos los cuadrados; el País de los Angulos Miles, donde nada curvo se permite; el País de los Colores Rojos, donde todo ha de ser de ese color o el País Cabeza Abajo en donde sólo se permite una postura.

Cada uno de esos países tiene una serie de leyes severas que hay que cumplir a rajatabla y en cada uno de ellos pretenden someter a la niña a una adaptación forzosa a la que Olga se resiste por sistema, hasta que encuentra una forma de salir disparada hacia el mundo siguiente… saltando de mundo en mundo hasta acabar de nuevo en el  País de la Cama, que es el lugar donde todo se permite y todo puede ocurrir.

Olga, en sus sueños, representa la libertad y el sentido común en un mundo regido por normas absurdas que sólo tienen sentido para sus fanáticos habitantes , algo con lo que muchas niñas y niños se sentirán identificados, pero además representa la autoestima y la valentía  de seguir siendo ella misma por encima de todo, incluso cuando eso implica entrar en conflicto con los valores que los mayores tratan de imponerle.

Escrito con mucho sentido del humor, en verso y con una estructura repetitiva también en el dibujo, que combina el color y la acumulación de detalles en las escenas que transcurren en los distintos países, con la simplicidad de los bocetos en blanco y negro en las páginas de transición, es un libro muy divertido y que invita a la lectura en voz alta.

Editorial : Takatuka

Escrito por: Paul Maar

Ilustrado por: Eva Muggenthaler

 

AQUÍ ES MI CASA

Reseñas No Comments »

007.jpg

 

 

 

 

 

 

Este álbum demuestra de manera ejemplar la fuerza expresiva de la simplicidad. Una línea blanca dibujada con tiza por un niño divide en dos mitades la página. En el lado izquierdo se sienta el niño, satisfecho porque ha dibujado los límites de su casa. En el lado derecho un caracol, un árbol, la lluvia o un conejo se empeñan en traspasar la línea, que es reparada una y otra vez por el niño, cada vez más enfadado.

De pronto otro niño se acerca . Se para . Observa la línea y se da la vuelta, dejando al pequeño muy satisfecho… tan sólo por un momento, justo lo que tarda en darse cuenta de que a su alrededor sólo hay vacío. Así que decide borrar la línea y correr en busca de un nuevo amigo con el que jugar.

Casi sin palabras, con la sencillez y claridad de una tira cómica, se nos cuenta una historia tan simple o tan compleja como la mirada y la mente del lector sea capaz de elaborar.

Escrito e ilustrado por: Jérôme Ruillier

Editorial: Juventud

BOLBORETAS

Reseñas 1 Comment »

8440305133.jpg

E dunha recomendación a outra. Desta vez foi unha cliente, profe nun instituto, quen falando das dificultades na selección de literatura xuvenil, á marxe das modas de cada momento, aconsellounos este libro. É unha historia pequena, sinxela, que fala de como espertamos a algunhas das emocións máis intensas da vida, á introspección, á soidade . A primeira vez que sentimos que podemos compartir algo moi íntimo cunha persoa especial. O noso primeiro bico. A primeira vez que namoramos.

Ela, nos dixo, acostuma a lelo na clase e as nenas suspiran e os nenos fanse os duros, coma se nada tivese cambiado. Fala dun rapaz que xoga a un xogo solitario: con coidado de non mancala atrapa na boca unha bolboreta e goza coa sensación de tela dentro revoando, pensa que é a sensación máis marabillosa do mundo ata que unha rapaza á que trata de aprenderlle o seu xogo pídelle que llela pase, de boca a boca e, cando o fai, descobre outra sensación aínda máis incrible, a de ter un milleiro de bolboretas voándolle por dentro.

Delicado o texto e delicada a ilustración coma delicada é a emoción que reproduce, imposible de esquecer por máis que pasen anos por riba de nós.

Escrito por: Xabier P. Docampo

Ilustrado por: Xosé Cobas

Editorial: Everest

NOVAS MIRADAS

Reseñas 2 Comments »

img0121.jpg 

Se  eu fose quen de escribir ou ilustrar un libro tan pensado e traballado como El libro negro de los colores” creo que, por riba de calqueira premio, parabén ou eloxio que se me fixese,  quixera que alguén lera, pensara, interpretara e recreara o meu traballo do xeito en que o fixeron, por exemplo, os alumnos de quinto e sexto de primaria do CEIP JOSÉ CORNIDE SAAVEDRA en A Coruña.

Se máis aló do disfrute coa súa lectura e contemplación, as autoras querían con esta obra mover á reflexión, velaí vai un exemplo de cómo, alomenos neste caso, cumpriron con creces.

Moito mellor do que charla, película, ou exemplo ningún que se lles  poidera amosar tería conseguido, estas nenas e nenos deron atopado  dentro deles mesmos un xeito de expresar a vivencia das cores sen utilizar o sentido da vista, experimentando así unha das experiencias máis enriquecedoras que se poden vivir coa lectura: o descubrimento dunha nova perspectiva dende a que interpretar o que nos rodea .

¿Será así , mirando para dentro, como poderemos comprender, ós que parecen ser diferentes de nós?

E ¿será así, mirando para dentro, como han de atopar os nosos nenos unha mirada nova coa que entender e cambiar este mundo que lles deixamos?

¿Poderán axudarlles nesta tarefa os libros? Neso están algúns e algunhas.

img0061.jpg

Máis en http://anosabiblio.blogspot.com/

JIM BOTÓN Y LUCAS EL MAQUINISTA

Reseñas No Comments »

jim_boton.jpg

Lo más parecido al fenómeno Harry Potter que vivimos los niños de mi generación fue el éxito de los libros de Michael Ende, en realidad, el éxito de la película “La historia interminable” que propició el del libro y de los que posteriormente se publicaron del mismo autor en España, especialmente “Momo”. Paradójicamente (o no) el escritor rechazó siempre la película que le dió a conocer de una forma masiva y la comercialización que se hizo de sus obras a consecuencia del éxito. Vivió así una de las contradicciones a las que se enfrentan los creadores críticos con la sociedad de consumo que los ensalza y acaba convirtiéndolos en un producto más, pero que, al mismo tiempo, les permite vivir de su trabajo.

El reconocimiento en su país lo consigue en 1960 con esta obra que le valió el “Premio de Literatura Infantil de Alemania” , publicada en su momento en España por la editorial Noguer y que ahora se reedita. En ella, a una isla tan pequeña que sólo caben cuatro habitantes humanos y una locomotora, llega un paquete por equivocación; el paquete contiene un niño pequeño que se convierte en el sexto habitante de Lummerland, cuyo rey , Alfonso-doce-menos cuarto , a medida que el niño crece comprende que en la isla no habrá sitio para todos y decide, muy a su pesar, que tendrán que deshacerse de Enma , la locomotora; pero eso es algo que Lucas, su maquinista, no puede soportar, así que decide que los dos abandonarán la isla juntos; el pequeño Jim, al enterarse, decide acompañarlos en su búsqueda de un lugar donde vivir y emprenden así un viaje que les deparará múltiples aventuras y nuevos amigos.

El autor alemán siempre defendió la fantasía como un camino válido para hablar a los niños en un lenguaje con el que éstos pudieran identificarse, sin renunciar por ello a reflejar aspectos del mundo real, interior y exterior, en el que éstos viven, niños que, de hecho, en sus historias suelen representar la cordura en un mundo repleto de reglas absurdas impuestas por los adultos, con los que se relacionan en términos de igualdad, manifestando una independencia de criterio difícil de doblegar.

En Jim Botón y Lucas el maquinista encontramos lo mejor de Michael Ende :mundos imaginarios, que a veces se parecen un poquito al nuestro y otras nada de nada, amistad, amor, aventuras, héroes y villanos, dragones, mucha fantasía e inteligencia… ,en fin, literatura de la buena.

Escrito por: Michael Ende

Editorial: Noguer

O NACEMENTO DO DRAGÓN

Reseñas No Comments »

0019.jpg

Hai moito tempo, cando China estaba dividida en tribos, cada unha delas adoitaba elexir un espírito protector. Cada un deses espíritos tiña algo en común coa súa tribo: se ésta era de pescadores, o espírito era un peixe; se de xinetes, un cabalo; e os cultivadores de arroz elexiran o búfalo de auga que lles axudaba a cotío no seu labor. Pero , ademais de confiar nos espíritos para que as protexera, as tribos tamén loitaban entre sí no seu nome; e tanto pelexaban que os nenos, fartos da guerra, decidiron crear un espírito que representase a todas as tribos e as protexese a todas “… Tomaron o corpo da serpe e pegáronlle as escamas do peixe. Colleron a cabeza do cabalo e puxéronlle os cornos do búfalo. Logo xuntaron a cabeza e o corpo, e engadíronlle as patas do paxaro[...] e a aquel animal fabuloso chamáronlle DRAGÓN”. Dende entón o dragón é para os chineses o símbolo da paz.

Ésta é a historia que narra o libro e faino en galego ou castelán e tamén en chinés, utilizando a caligrafía que se aprende nas escolas dende hai máis de mil cincocentos anos e con ilustracións inspiradas nos gravados chineses. Está concebido como unha obra de arte e feito para disfrutar coa súa lectura (o tacto do papel é unha marabilla), conseguindo ademais algo difícil neste tipo de libros: chegar ós pequenos ós que en principio vai dirixido ; para eles está pensado o despregable que trae o final co que se pode practicar a caligrafía chinesa, colorear un gravado ou , incluso, crear un xogo de memoria. É fantástico como fonte de inspiración para realizar actividades artísticas. Precioso.

Escrito por: Marie Sellier

Ilustrado por: Catherine Louis.

As caligrafías e os selos : Wang Fei

Editorial: Factoría K

EL LIBRO NEGRO DE LOS COLORES

Reseñas 3 Comments »

 “Ver el mundo a través de los ojos del otro”, esa expresión resume la capacidad innata en el ser humano de empatizar, necesaria para establecer vínculos emocionales con los que nos rodean y que nos permite sentirnos identificados con personas con experiencias vitales muy diferentes a las nuestras.Todo aquello que nos induce a reflexionar sobre cómo percibe la realidad el otro nos ayuda a acercarnos a ese otro. El libro que ahora comentamos cumple con creces ese objetivo. Tomás es ciego, así que percibe los colores a través de sus otros sentidos: “el color café cruje bajo sus pies cuando las hojas están secas”; el rojo es ácido como la fresa y dulce como la sandía ” ; ” el color amarillo sabe a mostaza, pero es suave como las plumas de los pollitos”.

Así, en apenas una frase, se nos transmite una intensa experiencia sensorial, que se ve incrementada por las ilustraciones en relieve que nos permiten percibirlas con los ojos y con los dedos.  El libro, ilustrado utilizando sólo el color negro e impreso en alfabeto convencional y en sistema braille, es de una gran belleza y fue merecedor del Primer Premio Bologna Ragazzi Nuevos Horizontes en el año 2007.

   La editorial mejicana Tecolote, responsable de la edición original, realizó el hermoso vídeo de presentación del libro que encabeza la reseña .

Escrito por: Menena Cottin

Ilustrado: Rosana Faría

Editorial : Libros del Zorro Rojo     

WP Theme & Icons by N.Design Studio
Entries RSS Comments RSS Log in