Este sábado tivemos en Quimbamba un contacontos que para nós foi algo especial; e foino porque quen viu contar os contos é  realmente especial. De todas as persoas ás que estamos en verdade agradecidas (e afortunadamente son xa un bo feixe delas), Juana ocupa sen dúbida o primeiro posto na lista. Hai moitas razóns para elo; o cariño que nos amosou dende o primeiro momento, o “chute” de enerxía que supón para nós cada vez que ven visitarnos, a súa xenerosidade en transmitir o que sabe (e sabe moito) ou o seu impagable e desinteresado labor de difusión, entre outras.

Pero tamén foi especial porque Juana, sentada nunha cadeira e coa única axuda da súa voz, engaiolounos a todos, nenos e maiores. E toda esa maxia sae da súa experiencia como mestra , de anos  compartindo cos seus alumnos a paixón polos libros.

Case todos gardamos no noso interior un oco, pequeniño pero intacto ó longo do tempo , para un mestre ou unha mestra que deixou en nós a súa pegada. Coñecendo a Juana estamos seguras de que ela ten plantado unha semente en moitos nenos e nenas e que esa semente agromará neles dun ou doutro xeito, e sabémolo porque comparte con eses mestres que recordamos unha calidade discreta e pouco común: é unha persoa inspiradora.

Coma sempre o noso agradecemento a todos os que viñeron pasar a mañá do sábado con nós (e grazas a Ramiro polas fotos).

No ano 2008 cando OQO publicara o libro ” Quen levou a lúa?” xa  chamaran  a nosa atención as ilustracións de Madalena Matoso á que ata ese momento non coñeciamos, a pesares de ser unha das mais importantes ilustradoras portuguesas. O ano seguinte conseguíu no seu país o 13º Premio Nacional de Ilustraçao polo seu libro “A charada bicharada”e nos ùltimos meses colaborou con OQO neste  que agora recomendamos e tamén  con Kalandraka facendo as ilustracións de “Ovelliña dame lá”.

En Portugal forma parte  xunto con Isabel Minhós, coautora do libro, do equipo da magnífica editorial Planeta Tangerina, que na sùa páxina describe deste xeito o seu labor editorial: “Cada edição do Planeta Tangerina é preparada com os cuidados de uma fornada antiga de pão: recolhemos o cereal, apenas quando se encontra maduro; trituramos no moinho, em pedra que moa fininho para não passarem impurezas; e depois amassamos e voltamos a amassar, de mangas bem arregaçadas (e mãos sempre lavadas). Após um longo e quente repouso, tendemos pequenas bolas que vão a cozer em forno de lenha. Mais tarde, desfolhamos devagar cada exemplar, saboreando todo o miolo ainda fumegante…” Así que diante dalgúns dos seus libros unha pode  exclamar Mmm…! , e con iso dicilo todo.

E a mesma expresión  serve perfectamente para  o que agora temos entre as mans e que nos leva de viaxe  polo  país dos  Inuit da man dun pequeno esquimó. É un mundo dun branco infinito, pero sempre diferente : o branco das folerpas, o branco azul da auga, o branco da noite. Os ollos do neno transforman a aparente monotonía dunha paisaxe inmensa , sen árbores, sen montañas, sen vexetación,  nunha explosión de luz e cor. O mesmo fai a ilustradora que, usando tan só  anaquiños de papel, crea para nós unha colorista representación da vida cotiá do neno protagonista.

No blog de planeta tangerina pódense ver algunhas das fotos nas que se inspiraron as autoras cando estaban a traballar no libro e que son en verdade, como elas mesmas din, fascinantes: aqui.

Escrito por: Isabel Minhós Martíns

Ilustrado por: Madalena Matoso

Editorial: OQO

” De noche en sus sueños lirondos

Olga se va de viajes mayores

a través del bosque de árboles redondos

al País de los Círculos de Colores”

Así comienza el viaje nocturno y onírico de Olga a través de mundos tan divertidos como absurdos: el País de los Círculos, donde están prohibidos los cuadrados; el País de los Angulos Miles, donde nada curvo se permite; el País de los Colores Rojos, donde todo ha de ser de ese color o el País Cabeza Abajo en donde sólo se permite una postura.

Cada uno de esos países tiene una serie de leyes severas que hay que cumplir a rajatabla y en cada uno de ellos pretenden someter a la niña a una adaptación forzosa a la que Olga se resiste por sistema, hasta que encuentra una forma de salir disparada hacia el mundo siguiente… saltando de mundo en mundo hasta acabar de nuevo en el  País de la Cama, que es el lugar donde todo se permite y todo puede ocurrir.

Olga, en sus sueños, representa la libertad y el sentido común en un mundo regido por normas absurdas que sólo tienen sentido para sus fanáticos habitantes , algo con lo que muchas niñas y niños se sentirán identificados, pero además representa la autoestima y la valentía  de seguir siendo ella misma por encima de todo, incluso cuando eso implica entrar en conflicto con los valores que los mayores tratan de imponerle.

Escrito con mucho sentido del humor, en verso y con una estructura repetitiva también en el dibujo, que combina el color y la acumulación de detalles en las escenas que transcurren en los distintos países, con la simplicidad de los bocetos en blanco y negro en las páginas de transición, es un libro muy divertido y que invita a la lectura en voz alta.

Editorial : Takatuka

Escrito por: Paul Maar

Ilustrado por: Eva Muggenthaler

Este libro transcurre nun país  que non todo o mundo recoñece: “…O País das apertas no ten fronteiras, pero cabe na imaxinación de calquera. Alí vive un principiño que debeu escapar dalgún libro, un grilo cantareiro e unha nena máxica, transparente coma unha pompa de xabón, que, cando soña, enche o aire de risas e misterios”. 

Neste país pasan cousas extrañas, como  que un grilo e unha nena se fagan amigos, que os animais rompan a bailar, que  a nena saia da barriga dun volcán , que a xente se entenda aínda que fale diferente, que anden todos ó revés… É un país feito de historias, de cancións, de música, de contos, de debuxos.. Anda todo mesturado, pero enténdese moi ben e disfrútase  moito.

Os textos e a música son de Magín Blanco acompañado  polas voces de Uxía Senlle, Guadi Galego, a Asociación Folque infantil ou Ugía Pedreira  entre outros. As ilustracións, usando a técnica do collage, son  de Iván Prieto.

O coidado posto tanto na parte estética coma na musical fai que ,sendo un disco-libro perfecto para os pequenos xa que para eles está pensado e deseñado, poida ser disfrutado unha e outra vez polos maiores (e non hai dúbida de que os discos para nenos teñen que ser de ida e volta e volta a empezar… unha vez e outra vez máis). Esa é a gran vantaxe de ser publicado por unha editorial que sabe e demostra que “ infantil “pode ser sinónimo de experimentación e calidade.

A nena e o grilo

Editorial : OQO

Hace un tiempo que estábamos pendientes de este libro. Desde que ganó el Premio Bologna Ragazzi al mejor libro de no ficción el pasado año teníamos ganas de tenerlo en las manos. Prometía.. y la promesa se cumplió.

Este libro es un viaje que aúna ciencia, mito y leyenda, para responder a una pregunta: ¿Cómo los hombres han imaginado la Tierra?.

Está estructurado en cinco capítulos, cada uno de los cuales explora cómo diferentes culturas a lo largo de la historia han dado a la tierra una forma diferente: Las Tierras-Isla; Las Tierras poligonales; Las Tierras Circulares; las Tierras Esferoidales y la Tierra Hoy.

Desde la Tierra sostenida por una serpiente que el pueblo Fon de Benín imaginaba, hasta la Tierra con forma de cuenco bocabajo cubierta por un cielo con forma de sombrero de lluvia que se enseñaba en China en la época de la dinastía Han, pasando por la mitología griega o la hindú, la humanidad ha utilizado sus dotes de observación y sus conocimientos, pero también su imaginación y creatividad, para cartografiar el mundo que habitamos y se ha esforzado por entender y dar sentido a aquello que no podía explicar pero que necesitaba comprender.

Este libro refleja el amor del ser humano por el conocimiento y su necesidad de construir un relato coherente que explique lo que nos rodea y cómo en este empeño se mezclan ciencia, arte, filosofía, literatura….Cada una de sus páginas es un disfrute visual que recuerda a esas bellísimas cartografías que se hacían en el pasado. Como dice el jurado en sus conclusiones : “…aquí  es la geografía la que nos lleva a una reflexión filosófica…”.

Y ya que hablamos de geografía aprovechamos para recomendar otro libro, publicado por SM : “Cómo aprendí geografía “ de Uri Shulevitz, un conmovedor relato en el que el autor nos cuenta cómo en su infancia logró sobreponerse a la miseria que le rodeaba gracias al mundo que se abrió ante él cuando su padre trajo a casa, en lugar de comida, un mapa que se convirtió en todo un estímulo para su imaginación.

El libro de las Tierras Imaginadas

Escrito e ilustrado por: Guillaume Duprat

Editorial: Oniro

Escoitamos contos……

….cantamos as cancións que compuxo Pablo…

…escoitamos abraiados, cos ollos e as orellas ben abertas…

…bailamos o rock do porco celta..

…e quedamos moi contentas co noso libro-disco adicado.

¡Moitas grazas a Patricia e a Pablo póla súa alegría!

¡Ás mamás e papás por traeren ás nenas e nenos compartir un rato con nós!

E a todos os que co su apoio seguen facendo posible que este proxecto tan ilusionante continue a súa andaina.

E, por suposto, noraboa a Pablo Díaz e a Kalandraka pola súa impagable labor de fomento da lectura e difusión dunha cultura viva que esperamos deixe o seu pouso nos pequenos e pequenas, encha os seus soños e lles axude a medrar felices.

]]> http://www.librariaquimbamba.com/2010/02/01/tic-tac-2/feed/ 3 http://www.librariaquimbamba.com/2010/01/25/tic-tac/ http://www.librariaquimbamba.com/2010/01/25/tic-tac/#comments Mon, 25 Jan 2010 18:56:30 +0000 admin http://www.librariaquimbamba.com/?p=511  

“Tic Tac” é o novo libro-disco de KALANDRAKA, interpretado por Pablo Díaz, con ilustracións de Marc Taeger e colaboracións musicais: Xabier Díaz, Guadi Galego, Carmen Rey, Ruote… Conta tamén coas achegas de Santiago Auserón e de Xurxo Souto no prólogo e no epílogo, respectivamente.

As 16 cancións do disco abordan temas próximos aos máis novos, como a natureza, o mar, os animais ou o fogar, proporcionándolles vocabulario e fórmulas de expresión a través da música. Un libro-disco para ver, escoitar e cantar que se complementa cunhas espectaculares ilustracións elaboradas coa laboriosa técnica do linogravado.

O reloxo de Alberte” é o principio deste percorrido musical, cun áxil “Tic tac” (Fran Amil na batería e Tito Calviño na guitarra eléctrica). Co son da harmónica, convencémonos de que “un libro está sempre comigo e así pode ser o meu amigo”. E neste tempo de inverno, non podía faltar “A choiva”, na voz de Xabier Díaz. Os animais do cortello son os protagonistas encadeados de “Un vello”, a ritmo de violín e bouzuqui. As gaitas e a percusión soan con enerxía en “O traxe de metal” (Brais Maceiras no acordeón diatónico).

Na canción da cunca, sobre os obxectos que se atopan na cociña, conta nos coros coas Axeitadiñas. “Imos contar un conto” lévanos con ledicia pola beira da imaxinación. As cousas do amor están presentes na historia do “Crocodilo”, no que destaca a música a base de cavaquiño, saxofón, frauta travesa e trombón. Carmen Rey canta e interpreta o piano na suave melodía “No mar”.

“Son un trasno” recrea un divertido relato, con profusión musical e acústica (Pedro Lamas no saxofón). Os efectos sonoros acompañan “O reiseñor”. A guitarra eléctrica e a batería marcan o compás en “O rock do porco celta”. Séguelle a historia do “Moucho chosco”, coa voz da pequena Icía poñendo o ton infantil. “Un, dous, tres” é a canción dun libro homónimo de FAKTORÍA K. Ruote acompaña o retrouso popular de “O jai jai” e, por último, Guadi Galego é a voz e o piano dun doce “Arrolo” que nos acompaña na hora de durmir.

[Texto da presentación editorial do libro]

Gústanos tanto que xa o sabemos de memoria e imos compartilo con quen queira vir a escoitar, cantar e bailar con nós o próximo sábado na libraría (para saber máis clica na pestana de actividades).

Texto e Música: Pablo Díaz

Ilustracións: Marc Taeger

Xusto antes do Nadal os alumnos de primeiro curso  de diseño da Escola Superior  Marcelo Macías estiveron na libraría para presentar o seu traballo do trimestre que consistía na creación, de principio a fin,  dun libro para nenos. Para todos eles era a súa primeira experiencia como creadores de literatura infantil, mais ninguén o diría á vista dos traballos realizados,  cheos de creatividade e orixinalidade e coidados ó detalle: houbo algún feito con material de reciclaxe,  outro elaborado de xeito  artesanal coma un collage; algún plastificado para seren usado no baño; algún feito a partir dun libro usado… houbo historias prácticas, de fantasía, surrealistas… Todos e cada un deles tiña algo que o facía especial (houbo algún cliente que nos dixo que de estaren á venda  mercaríaos sen dubidalo ).

Aquí podemos ver unha pequena mostra dos traballos realizados. En total foron cinco os  libros presentados:

“Sofía empieza el cole” de Pedro Maceiras

“Las aventuras de Pipo” de Pablo Ares

“Beto y su fiesta de cumpleaños” de Marta Leira

“Las aventuras del conejo Dani” de Laura Moreira

“René vuela soñando” de René Olmo

“Leo” de Laura Costa

Tedes máis información sobre os libros e os seus autores no blog da escola.

Foi un pracer recibilos en Quimbamba , onde estivemos un bo rato falando de libros, con eles e co seu profesor Jorge Couceiro. Seguro que algún día nas nosas estanterías haberá algún libro de calqueira destes artistas.

Animación del libro “La gran orquesta de los animales” publicado por Thule y que , en unos días, esperamos tener en Quimbamba.

Dicen sus autores:

¡ Ya está aquí! ¡ Ya ha llegado! ¡ La Gran Orquesta de los Animales se acerca a la ciudad!

¡ No pierdas la oportunidad de asistir a tan singular concierto!

¡ Es el momento de conocer a Rudolf Klimosky, director de orquesta y a sus peculiares instrumentos!

Dice la editorial :

” En esta orquesta no hay instrumentos musicales. Hay leones, búhos, delfines, tucanes, perros y caballos entre otros animales. Dicen que la música amansa a las fieras, ahora será la música de las fieras la que amanse a los hombres”

Nosotras de momento sólo podemos decir que nos encanta la animación y el dossier del libro que hemos consultado en la página de los autores : elcanibalibro, todo un descubrimiento que nos ha encantado. Os animamos a visitarla.

Hoxe voltamos celebrar o día das bibliotecas. No pregón que o pasado ano escribía Agustín Fernández Paz podiamos ler:

“Entra neste espazo que agarda por ti, neste ámbito onde cada palabra é un don que recibimos como agasallo. Percorre todos os recantos desta casa da liberdade, respira este aire que non sabe de fronteiras, déixate levar polo río de recendos que anuncia os tesouros da biblioteca. Estamos nun lugar especial, sería imposible confundilo. Desde o ceo debe de verse como un punto de luz brillando coa intensidade maior, como un aleph que contén a memoria e os soños da humanidade. Unha luz, si. Unha luz que escintila coma un faro entre as tebras, co rítmico latexar dun corazón inmenso que expande ondas de liberdade e de esperanza polo territorio que a circunda[...]ONDE HAI UNHA BIBLIOTECA HAI UNHA LUZ que traspasa todos os muros, unha luz que se fai máis intensa cando medran as persoas que a incorporan ás súas vidas. As mesmas persoas que logo, ao saíren por rúas e prazas, levarán canda elas o reflexo desa luz, a semente dese mundo novo que algún día faremos agromar. Un mundo máis solidario, máis plural, máis culto, máis xusto. Un mundo onde non se escoite a voz adormecedora dos poderosos, senón as palabras múltiples e diversas de todas as persoas que habitamos esta casa común que é o noso planeta”.

Todos os anos a ALA (Asociación de Bibliotecas dos Estados Unidos) celebra a semana dos libros prohibidos e publica unha lista con aqueles libros que, ó longo dese ano, son obxecto de denuncias para  seren retirados das bibliotecas ou dos colexios porque os seus contidos son considerados pouco aptos para nenos ou mozos. Desas peticións algunhas son atendidas e os libros son censurados ou afastados a unha sección especial onde só poden ser retirados baixo autorización paterna; outras peticións non se teñen en conta e os libros seguen dispoñibles sen restricións, hai institucións que practican a autocensura para evitar a polémica e directamente non mercan os libros que teñen un maior número de denuncias. A lista  publícase precisamente para evitar que a censura, vestida coa ropaxe da protección á infancia, penetre pola porta de atrás nas sociedades onde a liberdade de expresión dáse por sentada .

Todos os libros que lemos  chegan ás nosas mans despois de que alguén decidirá por nós se merecían ou non seren publicados, publicitados, louvados ou desdeñados; a nosa capacidade de elección como en todo é relativa. No caso da literatura infantil aqueles que actúan de intermediarios entre os libros e os nenos son ás máis das veces os mesmos que teñen nas súas mans a responsabilidade de educalos e, polo tanto, de decidir qué debe ser mostrado ós nenos e qué debe ocultarse. Non é unha decisión doada. As bibliotecas son case por definición un refuxio para a tolerancia, a pluralidade, a multiplicidade, un espacio de liberdade, cunha vocación clara de abrir as portas dos libros a todos aqueles que teñen pechadas outras moitas portas. Para crer ata que punto as bibliotecas poden contribuír á mellora da vida das persoas só hai que mirar para experiencias como as de Medellín en Colombia. Para entender ata que punto os libros contribúen á formación da realidade social só hai que mirar para as listas e os motivos dos censores. A responsabilidade de decidir qué libros teñen que estar a disposición dos nenos e nenas que herdarán este mundo é bastante máis importante do que poida parecer.

Felicidades ós bibliotecarios e bibliotecarias e sorte no seu labor.

Para saberes máis sobre a semana dos libros prohibidos tedes información nesta páxina:

www.ala.org